R2 Web 2.0

Vakantie mijmering...

Sedert 20 jaar span ik me naast mijn dagelijkse werk in om het vak van merkbeleving en relatiemarketing een stukje vooruit te helpen. Zonder enige vergoeding te verlangen help ik startende ondernemers en lul ik Jan en alleman naar het licht. Ik geef gastcolleges aan hoge scholen en universiteiten, licht NIMA studenten bij, ontvang scriptieschrijvers van uiteenlopend pluimage, spendeer een zee van tijd aan de wasdom van de Gouden Giraffe, schrijf artikelen, columns, deel kennis en ervaring in boekjes en hoofdstukken in leerboeken en ben nooit te beroerd om in de pers stelling te nemen.

Alles ten bate van het vak waar ik zo van hou. Maar als ik na 20 jaar de balans opmijmer, op mijn favroriete rots uitkijkend over mijn dito stukje Mittelmeer, dan moet ik vechten tegen een golf "dark side" of ik niet aan een gigantisch dood paard sta te rukken.

Want hoe is het in vredesnaam mogelijk dat event- en marketingprofessionals anno 2009 nog steeds in shock & awe reageren als je ze een paar simpele strategische rendementverhogende relatiemodelletjes voorhoudt die al 20 jaar geleden zijn opgeschreven?

Waarom heeft de relatie tussen (evenementen)bureaus en eventmanagers zo kunnen verslechteren dat gelouwerde bureaus inmiddels overwegen om het blijkbaar inmiddels besmette begrip "evenementenorganisatie" uit hun naam te halen?

En hoe valt het te rijmen dat het jaarlijks onderzoek onder eventmanagers concludeert, dat de gemiddelde eventbudgetten voor 2009 met 20% zijn gekortwiekt, terwijl een paar verdiepingen elders in het pand, één van de 1.000 ondervraagde marketingmanagers in het even gerenommeerde onderzoek van Multiscope aangeeft, vandaag en naar de toekomst, het meest vertrouwen te hebben in media die persoonlijk contact mogelijk maken?

Hoe moet je dat rationeel duiden? Moet je daaruit concluderen dat het medium event in veel bedrijven nog steeds onder "kosten' wordt geboekt in plaats van "waarde"? Als dat waar is, terwijl ik hier (alleen al) naar ons  omvangrijke oeuvre aan snoeihard renderende cases en naar de prijzenkast met Giraffen en Exprix staar, dan zult u mij mijn dooie paard momentje vast niet kwalijk nemen.

Maar dat idee wordt wel versterkt als ik in vooraanstaande vakbladen anno 2009 nog steeds als "event trend" lees dat bedrijven een zakelijker tintje aan hun events zouden moeten geven en meer moeten focussen op doelstelling en rendement. Sjeeses, move on..! We schreven goddomme in 1989 al "De bitterbal voorbij" in 5 drukken met ruim 25.000 verkochte exemplaren en verkochten in 1993 al 8.000 verwarmingsketels tijdens een event voor één van onze opdrachtgevers. En joegen het aantal jaarlijkse raadplegingen van de Gouden Gids met 25 miljoen omhoog, tegen zoveel extra advertentie inkomsten, dat de investering in het project vierkant werd gevaporiseerd. En zo'n rocket science was -en is- dat nu ook weer niet.

Wat kan er voor een budgetverantwoordelijke mooier zijn dan dat er door een messcherpe structurele aanpak van de relatie met relelevante doelgroepers, binnen 2 jaar, circa 50% van het huidige relatiebudget wordt bespaard, terwijl het effectieve rendement t.o.v. vandaag, verdubbelt. Wie wil het nu niet factor 4 beter doen? Bluf? Try me!

Ik sta echt af en toe als een aap naar een horloge te staren als ik zie hoe slordig -laat ik het zo maar noemen- wordt omgesprongen met de meest fysieke aller sociale media. En als vakidioot heb ik daar een probleem mee. Bedrijven gillen om optimale internal branding, medewerkers die met plezier en trots fungeren als fysiek bewijs van de merkbelofte. En om tevreden en loyale klanten in een tijd met weinig geld en een enorme keuze. En dan laat je de meest uitgelezen kansen onbenut? Schiet mij maar lek.

Mocht u nu op uw eigen rots een beetje zitten te mijmeren deze vakantie (niet te lang hoor...:), denk dan eens aan wat u nu eens echt zou willen bereiken bij medewerkers, prospects, klanten, leveranciers en maatschappij. En als u terug bent, dan praten we daar een uurtje over.  Deal?

Een hele prettige vakantie.

De belovingseconomie...

In de Marketingtribune van deze week een interview met de voorzitter van de Independend Dutch Eventmarketing Association, IDEA voor intimi:
"Event volwaardig onderdeel van communicatiemix"... "marketing"...
"branding"..."communicatiekracht"..."doelstellingen"..."interactief"..."beleving"...
"0-1 meting"... het zou 10 jaar geleden geschreven kunnen zijn.

"Het zijn de concepten en de bijdrage aan de doelstellingen die bureaus onderscheidend maken. Daarvoor dienen we de merkwaarden van onze klanten te kennen". Ik stel, dat dat al meer dan een decennium, eerder een tablestake is om je als event "marketeer" überhaupt een plaats aan tafel te verwerven, dan een onderscheidende kwalificatie. Voor de 0-1 meting bestaan al even zo lang veel fijnmaziger (en zeker relevanter) modellen en naar mijn bescheiden ervaring zijn we inmiddels 5 lichtjaren voorbij aan de strijd om een serieuze plek in het medialandschap. ik zeg: kom op eventmarketeers! Klop het stof van je pak en ga écht aan de slag.

Als ik kijk naar een enorme behoefte van merken op dit moment, is er volop werk aan de winkel. Neem bijvoorbeeld de optimale balans tussen beloven en beleven. Met aan de ene kant de aspiratie van het merk, aan de andere kant eindgebruikers met een enorme keuze en daar tussen mensen die geacht worden als ambassadeurs van de waarden van dat merk te opereren: de eigen medewerkers en de externe vertegenwoordigers van het merk in het distributie- en servicekanaal.

Waarom die balans zo belangrijk is? Wel, in de eerste plaats omdat de tevredenheid van een klant afhangt van de mate waarin het merk, haar belofte aan hem waarmaakt. Ik stel dat tevredenheid niets anders is dan de overtreffing van verwachting. En als je die verwachting over een langere periode blijft overtreffen, dan worden klanten vanzelf loyaal. Waarom je tevreden en loyale klanten zou willen? Nou, simpelweg omdat je daarin minder hoeft te investeren om ze actief te houden. Niet zelden 50% minder dan je nu doet, tegen dubbele revenuen. De logische strategie zou dus zijn: beloof precies genoeg om van "nee", "ja" te maken en zorg ervoor dat je zelf een positieve marge houdt om die belofte met je dienstverlening te overteffen.

In de praktijk echter, belooft de gemiddelde verkoper je zelfs z'n welgevormde dochter van 18 als je zijn waar maar afneemt en sedert mannen als Joseph Pine het concept van de "belevingseconomie" introduceerden, wordt er qua beleving (overigens in belangrijke mate ook vóór de koop uit, dus eigenlijk: "beloving") ook nog eens een duit in het zakje gedaan. Tja, dan leg je de lat voor een consument wel erg hoog om zijn ervaring met de aanschaf aan de enorm opgeklopte verwachting te laten ontstijgen (is het daarom dat Pine zich in zijn laatste boek op de "authenticiteit" stort?).

Los van de oorverdovende "belovingsratrace", die vele branches zo langzamerhand op de Souk van Marrakech doen lijken, gaat merkbeleving anno 2008 veel te veel over de aanbieder in plaats van de afnemer (en bij eventbureaus niet zelden over het feit dat zij beter zijn in waar de geachte prospect voor is aangenomen). Het gaat te veel over de traditionele merkwaarden in plaats van de waarde die het merk inneemt in het leven van een consument. "Belevingsmedia" als events (maar ook merken in het algemeen) maken een veel effectievere klik met hun doelgroepen, als ze die waarde optimaliseren, uitventen en vervolgens waarmaken. Het idee om als eventmarketingbureau anno 2008 louter naar het merkpaspoort te hengelen is...tja...randvoorwaardelijk, maar zeker niet onderscheidend.

Beloven en beleven dus. Je hoort tegenwoordig zo vaak praten over de "kritische consument van vandaag de dag". Vaak met een ondertoontje van: "ze zijn niet meer tevreden te krijgen. Ze zuigen, zijn onbeschoft en laten je doodvallen voor een dubbeltje". Het recentelijk gepubliceerde rapport over de verhouding tussen de horecabranche en haar afnemers is daar een prachtig voorbeeld van: "ze geven geeneens geen fooi meer", zo klinkt het jammerend van achter de toog.

Nu zijn in dat specifieke geval steeds meer klanten van mening dat de fooi door de uitbater al in de extreme prijs van het 20 cl glaasje cola met veel ijs uit een anderhalve liter PETfles is ingecalculeerd en dat  de geleverde prestatie zich niet positief verhoudt tot de hartverzakking aan het eind van de avond. De wet is simpel: Van wie zijn prijsstrategie "premium" inzet, mag je ook een premium prestatie verwachten. Een typisch geval van de mismatch tussen belofte en beleving.

Maar waarom zijn consumenten zo "kritisch" geworden? Nou, om te beginnen vanwege dat achterlijke enorme aanbod van merken die om het hardst over elkaar heen buitelen. Klanten kunnen kiezen en vergelijken. Daarnaast hebben veel consumenten de laatste jaren ook net iets te vaak hun neus gestoten. Aan prijs-kwaliteit. Aan een scheve beloof-beleef ratio. Maar ook in toenemende mate aan merken die hen na de veelbelovende verkooptransactie simpelweg teleurstelden of zelfs halsstarrig tot waanzin dreven. Energie- en telecom leveranciers, vliegtuigmaatschappijen, verzekeraars (eventbureaus?): de lijsten van overbelovende en onderpresterende aanbieders bij de Consumentenbond, Radar en Kassa zijn eindeloos.

En dan kun je verzuchten dat consumenten "kritisch en onbeschoft" zijn geworden, maar als een product zijn belofte niet nakomt, je na een half uur nog geen verbinding hebt met de gloedvol aangeprezen klantenservice, je je realiseert dat een identiek smakende halve kip in een beetje restaurant tegenwoordig meer kost dan een hele ren anno 1999 (koploper: het gefailleerde Vossius met € 100,--), of je er achter komt dat het rendement én de inleg van je verwachtingsvol aangeschafte beleggingsverzekering in de diepe zakken van een verzekeringsmaatschappij is verdwenen onder het motto: "dan had je maar beter op moeten letten", dan vraag je je oprecht af in wat voor jungle we dreigen te verdwalen.

Veel merken en hun leveranciers zijn inmiddels zo "Excelgedreven" dat ze meer focussen op "koude" omzet, rendement en aandeelhouderswaarde, dan op de "riant renderende royalty" van hun bestaansrecht.

Niet op "papier", nee. D'r wordt wat afgemissionstatement, onderzocht, gemerknavelstaard, geconsulteerd, gecommuniceerd, getraind en gecustomerloyaltiet. Of "ge-evenement" for that matter. Maar gewoon. In de praktijk van alledag. Waar je hartje je zou moeten ingeven dat de klant misschien dan geen koning, maar dan toch tenminste je koninklijke reden van bestaan is. Die praktijk leert, dat de kreet: "de klant centraal", sinds 1990 ongeveer het meest platgetreden "mantra" in het bedrijfsleven is. "We kennen onze klanten en spelen in op hun behoeften". In dat kader is dit filmpje hartverscheurend hilarisch...

Het probleem dat wij vaak treffen is dat bedrijven alle "mechanica" van klanttevredenheid en loyaliteitsdenken geïnstalleerd hebben, maar niet echt bezig zijn met authentieke loyaliteit. Hun proposities, servicedesks en klachtendiensten, callcenters en klanttevredenheidsonderzoeken met CSI afrekenmodellen, stralen fier uit dat ze echt om hun klanten geven.

In de praktijk loop je als consument tegenwoordig echter steeds vaker tegen de muur. En gaan CSI programma's niet vaker over "moeten", dan over "voelen"? Je voelt in de showroom haast het mechanisch directief: geef 2 kopjes koffie, maak 3 salto's achterover om de prospect te paaien en maak een compliment over de kleding van de echtgenote. Onderwijl staan ze anno 2008 nog steeds en masse tegen de kerel te lullen, terwijl de auto voor mevrouw is bestemd. En daar komen ze mee weg, want in veel van die CSI systemen wordt ook louter dat gecheckt: heeft u koffie gehad? De salto's gezien etc. Of mevrouw zich voor vol aangezien heeft gevoeld wordt niet genoteerd. "Ik moet een CSI van 8.3 halen op de parameters die worden gemeten" is anno 2008 belangrijker dan "Ik heb van mevrouw een echte fan voor het leven gemaakt". Nu liep ze weg. Volgens de verkoper omdat "ze je tegenwoordig laten doodvallen voor een dubbeltje".

Het afstemmen van belofte op beleving en het ontwikkelen van een fanbase zijn geen mirakels. Maar wel eng voor rabiate systeemdenkers. Zij kunnen of durven de schijnbare "leap of faith" naar een beetje gevoel niet maken. Zij vertrouwen liever op de beslagen spiegel van de niet zelden oerlelijke CSI heks die alleen maar terugzalft dat er geen schonere in het hele land is.

Onze praktijk toont verbijsterend positieve effecten als je de mensen achter een merk -bijvoorbeeld via evenementen- laat begrijpen waar het écht om gaat en ze de daarbij behorende attitude laat omarmen. Niet alleen vliegen de CSI scores omhoog en presteren mensen beter en bewuster, maar ook zien we omzetten toenemen en ondernemingen significant besparen op hun investeringen in de levenscyclus van klanten.

2008 wild van start

Het eerste kwartaal van 2008 zit er op. En een eerste blik in de achteruitkijkspiegel stemt tevreden.We begonnen met een landelijke tour voor Dactylo, waarin we met de Pure Liner alle nationale windstreken aandeden om de medewerkers mee te nemen in de doelen en plannen voor 2008. De boot werd voor die gelegenheid volledig omgebouwd, waarbij we de patrijspoorten gebruikten voor de geprojecteerde presentatieondersteuning. Door een vernuftig projectiesysteem konden we zo stills en video over vier schermen laten bewegen.

Meer Dactylo dit kwartaal door de verheugende nominatie voor de Gouden Giraffe 2008. Het evenement dat we samen met Marleen Heidinga's Werkzaamheden voor hen in de Van Nelle Ontwerpfabriek bedachten, werd door de jury onder voorzitterschap van Heineken's Norbert Cappetti gerekend tot de 3 beste evenementen van het afgelopen jaar. Helaas ging de gouden langnek dit keer nèt aan onze neus voorbij. Het zou de 5e zijn geweest in de afgelopen 15 jaar. Maar gelukkig houden we nog wel onze statistiek consistent dat alles dat we ooit, voor welke prijs dan ook, hebben ingezonden, minimaal genomineerd is geworden en we nog steeds, aldus het vakblad High Profile, gelden als  "de grootste prijzendelvers uit de geschiedenis van de event industry". Een keer naast de pot piesen stimuleert ons om nog harder ons best te doen om prijswinnend werk af te leveren. Als u dat met ons aandurft? Kom maar op! We zijn tot de tanden toe bewapend.

We zijn ook heel blij dat Vodafone (sales performance), Fortis ASR (ATP relaties), Mercedes Benz (Dealer relaties) en For All Finance (klanten relaties), in de afgelopen weken wederom voor R2 gekozen hebben. In de categorie nieuwe klanten verwelkomen we Ramenfabriek Op 't Hoog, die besloten heeft om R2 in te zetten voor hun bedrijfsjubileum later dit jaar. Sinds we in 2004 met de jubilerende van der Pas Bouwgroep naar Rome zijn geweest, worden we eens in de zoveel tijd benaderd door te leuke constructieachtige bedrijven uit Brabant die van hen gehoord hebben hoe fantastisch dat was. Er gaat toch niets boven mond-op-mond reclame...

Daarnaast zijn we aan een strategische monsterklus begonnen voor de FD Mediagroep. Samen met Alex van der Weide en Fons Fonteyn van het Hoofdbureau zijn we gevraagd de relevantie van het merk te optimaliseren, de waarde voor gebruikers en adverteerders te maximaliseren en de effectiviteit van hun werving te vergroten. Na een inventarisatie d.m.v. interviews met tal van sleutelfiguren uit die organisatie, zitten we nu midden in de strategie ontwikkeling. Nadat die op de doelgroep is getest en door FD is goedgekeurd ontwikkelen we vervolgens het concept.

In de "buitenschoolse activiteiten" valt nog te melden dat Captijn door de Universiteit Maastricht is gevraagd om de key note en het dagvoorzitterschap te leveren voor het congres "Modern Event management" dat er binnenkort wordt georganiseerd.

Al met al liggen we lekker op stoom voor 2008 en bruisen we van de energie om voor opdrachten "steigerend te paard" te gaan. R2 is open for business!

 

2 1/2 Terrabyte

Ik weet nog goed dat we in januari 1990 verhuisden naar ons eerste echte kantoor aan de Burgemeester Stramanweg te Amsterdam. State-of-the-art natuurlijk. Mannen in witte pakken kwamen voorzichtig voor ongeveer 15.000 gulden, onze allereerste netwerkserver binnen tillen. Met bevende handen werd het monster voorzichtig neergezet in het midden van een speciale gekoelde ruimte. Wij waren klaar voor de toekomst!

"Weet u zeker dat u zoveel capaciteit nodig hebt?" had de verkoper aan ons gevraagd. "Ach, we kopen 'm op de groei" hadden we terug gebluft. 750 Mb. Wat moest je daar in Godsnaam allemaal op kwijt. Wordperfect 4.2. documentjes van een paar Kb zouden het schijfje nauwelijks belasten, zo werd ons verzekerd. Zevenhonderdvijftig megabytes. Jawel, mééégabytes. De verkoper had nog net niet gezegd dat onze kleinkinderen bij de verdeling van de erfenis om zit hoogstandje van technisch vernuft zouden vechten.

Sindsdien heeft dit toneelstukje zich iedere drie jaar herhaald omdat de telkens op de groei gekochte server na twee en een half jaar toch alweer behoorlijk begon te knellen. En even zovele keren keken we elkaar tevreden aan met een blik van: "zo, wij kunnen er voorlopig weer even tegen. Dit moet toch echt voor de komende 10 jaar genoeg zijn".

Zo ook zojuist. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar de fonkelnieuwe, bloednerveuze, tot op de tanden bewapende, volledig webbased, highspeed schijvenspeler van 2 1/2 Terrabyte. Ruim 3300 keer ruimer in z'n jas en astronomisch veel sneller dan ons eerste dataknooppuntje (...maar niet duurder!). Hoewel we elkaar zojuist tevreden op de schouders hebben geklopt, weet ik nu al dat één van ons -de Judas die nu het meest tevreden ja loopt te knikken- binnen twee jaar zwetend komt melden dat we de boel al weer gevaarlijk aan het dichtmetselen zijn. Hoelang zal het duren voordat de belastingdienst besluit om de VPB, wegens uiterst lucratief,  aan te vullen met de Terrabytebelasting? Ze zijn er in ieder geval gek genoeg voor...

Top 2007 (all you ever wanted for Xmas...)

Afgelopen weekend hebben we de boom versierd. Dit jaar strictly Disney style. Met items die we het afgelopen voorjaar aantroffen in het heerlijke Disney winkeltje "365 days of Christmas" dat in Orlando, Florida, het gehele jaar geopend is.

Zo in de welriekende dagen voor kerst is het bij het open haardje heerlijk nagloeien van een mooi jaar.

Met prachtige projecten voor bestaande klanten als Vodafone, Dactylo, Gouden Gids en Mercedes en nieuwe, als Jensen, For all Finance en Ordina. En misschien krijgt dit jaar nog extra showroom shine door de bekroning van "Dactylo doet wat met je" met een Gouden Giraffe of eventueel zelfs mijn verkiezing tot eventpersonality van het jaar.

Niet dat het boek 2007 al helemaal dicht is, integendeel. Januari brengt ons ondermeer naar Zwolle, Huizen, Den Bosch, Rotterdam, Hong Kong en Bangkok. En dat vergt bergen aandacht.

En binnenkort rijdt hier bovendien de vrachtwagen voor, met de inzendingen voor het beste zakelijke evenement van het afgelopen jaar. Inclusief oversized moodboards, DVD's, give-a-ways en andere spectacularia waarmee de inzenders hun performance wensen te onderbouwen. Als juryvoorzitter besteed ik samen met mijn jurycollega's, in de week tussen "piek en pijl" ruim 200 uur aan de beoordeling van het beste dat de Nederlandse evenementenindustrie te bieden heeft. 11 maart vindt de uitreiking plaats in het Haagse World Forum Convention Centre (het Congresgebouw voor intimi...).

Als u wèl tussen kerst en oud&nieuw vrij bent, dan heeft u vast veel plezier van ons kerstcadeau. Geen kaartje of flesje, maar uren (en dan bedoelen we echt úúúúren) kijk en luister plezier. De complete Top 2000 van 2007 samengesteld uit het aanbod op YouTube. Hier is alvast een toepasselijke om in de stemming te komen, de rest vindt u hier.

<

Voor 2007 wensen we u alle gezondheid, voorspoed en succes. En als u in 2008 alles, maar dan ook alles uit uw zakelijke relaties wilt halen, dan wensen we bovendien onszelf toe :-)

Rob Captijn

Column: Twitter

Gisteravond kennis gemaakt met Communicatietrefpunt Amsterdam VSA, als introducé van Anna-Maria Giannattasio van PUUR* Amsterdam, collega gastscribent voor het High Profile weblog. Het communicatienetwerk kwam in overstelpende getale bijeen op de 4e verdieping van het "WPP pand" aan de Karperstraat bij Burson-Marsteller. Het werd een leuke avond.

Het thema was het evenzeer overstelpend populiare thema "elektronische media" en tot ons spraken Ruud Kluijvers, bij het Europese Technologiecentrum van Wolters Kluwer te werk gesteld als Manager Online Services, Gert Jan Kaaij, verantwoordelijk voor de aanwezigheid van ING op Second Life en het scheidende digitale hoofd van VPRO digitaal; Erwin Blom.

Kluijvers nam ons mee op een "stroll thru memory lane" door de prille historie van het fenomeen. Hoewel pril? Hij begon bij Gutenberg en zijn uitvinding die tot op de dag van vandaag in Haarlem door de nazaten van Laurens Janszoon Coster wordt betwist. We zagen het bewijs dat hij alreeds in 1985 op de voorloper van het Internet had geëxisteerd. We zagen z'n zoontje van twee achter een Mac uit de tijd dat ze hun vormgevers nog uit het Oostblok haalden. Even later zagen we dezelfde zoon, nu met jeugdpuistjes, in de Starbucks draadloos inhoud geven aan de regel: "twee uur rijden, een half uur rust" om weer even snel met het thuisfront te chatten en de laatste fotootjes te delen.

En zo kregen we in ons Twitterhoekje -waarover later meer- met  @joerii, @marjolijn, @stukjes, @pixites en @puur en ondergetekende, een aardig beeld van 's mans leven van de afgelopen 20 jaar. En hoewel ik de pointe van zijn betoog graag met u zou willen delen, is me die totaal ontgaan. Of het zou het al oude liedje moeten zijn, dat ontwikkelingen snel gaan, de wereld dramatisch zal veranderen en dat je daarom de boot niet mag missen.

Gert Jan Kaaij zette zijn gehoor de "business case" Second Life uiteen. De experimenten van ING in de virtuele wereld, met als doel (athans volgens slide 1 van zijn presentatie) om uit te vissen of daar voor een bank annex verzekeraar wat te verdienen zou zijn. Een op zich stoer initiatief van een lid van een bedrijfstak dat in retrospectief als het laatste bastion van de typemachine mag worden aangemerkt.

Nu vind ik Second Life een fascinerend fenomeen. Een virtuele wereld waarin een ruige trucker, zich d.m.v. zijn geanimeerde alter ego ("avatar" voor intimi) kan voordoen als wulpse blonde chick met jarretellen en een voorgevel van jewelste. Mijn vraag of de bank dat soort wanhopige realiteitsvluchtelingen als klant ambieert, kreeg weliswaar de lachers op de hand, maar niet echt het antwoord dat ik hoopte.

Kijk, er zijn inmiddels tal van verhalen van mensen die op descond Life een handeltje zijn begonnen. Kledingontwerpers waarbij je een outfitje voor je avatar kunt kopen, virtuele bouwbedrijven die jouw denkbeeldige optrekje met plezier willen realiseren, makelaars die bemiddelen tussen mensen die hun stukkie Cyberspace willen verkopen en zij die altijd al eens in jarretellen door het virtuele landschap hebben willen huppelen. Er schijnen zelfs mensen schathemeltje rijk van geworden te zijn. Maar net als bijvoorbeeld bij kettingbrieven, trekken die enkele succesverhalen een bonte stoet van sukkels aan die hun zure spaarcentjes -of erger- opofferen aan het uitzicht om ook boven Jan te geraken. "klanten" die in de echte wereld nog geen gevulde koek van de ING kunnen loskrijgen.

Kaaij moest toegeven dat er van een "verdienmodel" nog geen sprake was en dat de bank Second Life meer was gaan gebruiken als intern vergadercentrum, waar managers door hun virtuele alter ego vertegenwoordigd, met elkaar over echte wereldse onderwerpen konden praten. In ouderwetse termen: Een soort ingewikkelde teleconferencing dus.

Erwin Blom weet dat beperkte succes aan het feit dat de virtuele applicaties van vandaag bedacht zijn door de mensen van gisteren. Hoewel we volgens hem de goede kant op gaan, zal het liedje van Bachman Turner Overdrive: "You ain't seen nothing yet" pas echt gaan klinken als de generatie "die nooit anders heeft meegemaakt" zich met de virtuele communicatie zal gaan bemoeien.

Maar dat die mensen van gisteren lekker bezig zijn, demonstreerde hij in -voor mij- de voordracht van de avond. Hij vertelde hoe de VPRO van "zender" was veranderd in "platform voor gedeelde content", met tal van cross overs tussen de virtuele- en echte wereld. In rap tempo toonde hij zijn gehoor voorts alle laagdrempelige instappertjes om je succesvol te laven aan de electronische zegeningen: Flickr, YouTube, wiki's, LinkedIn, Blurb: het hele rijtje kwam weer langs. En de parel in de kroon van de e-com:Twitter.

Ik denk dat ik bij de eerste pak 'm beet 150 Twitteraars van Nederland behoorde. Immers, als je in kommenekazie doet, moet je wèl een beetje weten wat er speelt. Twitter is een soort omgekeerd SMS'sen. In plaats van een specifiek berichtje naar specifieke ontvangers te verzenden, maak je nu je zieleroerselen openbaar voor iedereen die niets, maar dan ook niets van je leven wil missen.

Bij Twitter staat de vraag centraal: "what are you doing" en je krijgt 140 karakters per berichtje om dat de wereld haarfijn uit te leggen. Mensen die het interessant vinden om jouw doldwaze avonturen te volgen kunnen zich daarvoor aanmelden. En omgekeerd geldt hetzelfde. Twitter is gratis benaderbaar via het web en de mobiel, dus waar je ook inspiratie hebt of een momentje "to spare": Twitter is altijd onder handbereik.

Inmiddels begint Twitter zich te ontwikkelen tot een soort van chatcommunity. In één van de voorbeelden van Blom leverde een club mensen, die gelijktijdig op verschillende locaties en via verschillende media naar een concert van Iggy Pop keken, commentaar op wat ze zagen en uiting aan hoe ze het vonden.

Ik mag dan misschien een ouwe l.l zijn, maar laat mij nou gewoon lekker van het concert genieten. Vooral als het gemiddelde niveau van de communicatie ongeveer gelijk is aan wat je late night onder door je TV beeld ziet kruipen: puberaal gegillesdelatourette.

En dàt is mijn bezwaar tegen Twitter. Of -laten we zeggen- tegen een als onkruid groeiende populatie van Twitteraars die niets anders meer lijkt te doen dan het web te overspoelen met mededelingen als: "ik eet nu een kroket", of "ik zit te schijten". Inmiddels is er sprake van een eerste generatie Twitter junks die de hele dag niets anders doen dan dit soort proza lanceren. Maar wat wil je, als je pas een beetje gaat meetellen als je over de 1.000 postings op je palmares hebt, dan is "less" opeens niet meer "more".

Ik heb al teksten voorbij zien komen als: "ze moeten eens iets verzinnen om op de fiets te kunnen Twitteren" of: "mag je eigenlijk tijdens een begrafenis Twitteren?". Theatermakers storen zich meer en meer aan publiek dat tijdens de voorstelling de zaal verlaat om even te gaan pissen, maar Twitteren op een fiets of tijdens een begrafenis? Jezus, get a life!

Uiteraard biedt Twitter de optie om het volgen van zo'n gillesdelatouretter te stoppen. Want ook in Cyberspace geldt de aloude wijsheid: "er zit een knop op". Maar het gaat mij om iets anders. Twitter legt pijnlijk bloot, hoe sociaal verknipt we aan het worden zijn. De voorstanders zullen betogen dat het juist een innovatieve mogelijkheid biedt tot sociale interactie, maar dan stel ik, dat je a. daarvoor al op MSN terecht kunt en dat je b. eens een goed gesprek met een psieg moet hebben als je je dagelijkse leven geheel in het teken zet van het exibitionisme om (letterlijk) iedere scheet elektronisch met de natie te delen. Of behoren berichten van de ene partner aan de andere met de tekst: "kom nou eindelijk eens naar be-hed" anno 2007 ook al tot de normale omgangsvormen?

Ja, de zegeningen van de elektronische communicatie zijn talrijk. Maar als ik de goeroes dan "you ain't seen nothing yet" hoor galmen, dan hoef ik maar even aan Twitter te denken om weer met beide benen op de grond te staan. Of het nu ooit bellen met z'n tienen tegelijk was, MSN of Twitter: het medium is veranderd, de randdebiele inhoud niet. Daarom heb ik zojuist Twitter gedeinstalleerd.

Zo, en dan nu eerst een kroketje en dan even achter de deur met de verse Elsevier...

Column: Bent u al blogverslaafd?

Je hebt ze d'r ondertussen tussen die bijna niet meer aan "gewoon" leven toekomen. Die bloggen, twitteren en twatteren bijna 24 uur op 24 uur. Ze vertouwen werkelijk iedere scheet aan de openbaarheid toe. Ook de volstrekt oninteressante. Ik heb er zelfs een paar uit mijn Twitter vriendenschare verwijderd, omdat ik simpelweg niet om de tien minuten weten wil of iemand zijn kont met de linker-, dan wel de rechterhand heeft afgeveegd.

Mijn oma zei altijd: "overal waar te voor staat is niet goed" en dat geldt ook voor de verslaving die nu blijkbaar ook al gegenereerd wordt door het tikken en publiceren van berichtjes. Een merkwaardig fenomeen. Nu zijn er testjes voor van alles. Voor relaties (Viva), voor goed moederschap (LIbelle), voor drank (Stichting Consument & Veiligheid) en ga zo maar door.

Vanaf vandaag is er ook één voor blogaddiction "powered by" datingsite Mingle2. Dan weet je op voorhand of de liefde van je leven 's avonds wat beters te doen heeft dan oorverdovend met je te vrijen...

Hoe blogverslaafd bent U? Klik hieronder en doe de test.

77%How Addicted to Blogging Are You?

Column: Druk op rood

Televisie kijken wordt steeds ingewikkelder. Tenminste, als je TV nog steeds ziet als waarvoor het ooit voor bedoeld is: ter educatie, verlichting en verstrooiïng, zoals de "founding fathers" het ooit zo prachtig opschreven. Het "ver zien" is zo langzamerhand "ver zoeken" geworden. Zoeken naar een programma dat ononderbroken wordt uitgezonden, bijvoorbeeld. Zonder die pak 'm beet 20 minuten reclame per uur. Zonder die eindeloze stroom trailers die per avond soms wel 8 keer of meer herhaald worden. Zonder die film die door onze cheap ass commerciëlen over een hele avond worden uitgespreid.

Ja, de meeste Nederlandse zenders worden in huize Captijn inmiddels gemeden als de builenpest. Wij zijn gevlucht voor de Gilles de la Tourette aan ongevraagde, ongeïnspireerde en niet zelden foeilelijke spotjes, die -om nog enige kijkers te bereiken- inmiddels via roadblocks aan ons worden opgedrongen. Wegzappen helpt niet meer. Overal schiet je gelijktijdig de reclame in.

Tja, de omroepen en mediaplanners moeten zich tegenwoordig in bochten wringen om hun klanten nog enige waar voor hun geld te geven. Niemand heeft nog een autonoom marktaandeel van enige omvang, de tarieven staan daardoor onder druk en daarom was het nimmer aantrekkelijker om op kwantiteit in te kopen. Sommige spotjes komen al 4 keer of meer per avond langs. Wanneer houdt dat op?

Nou, in ieder geval nu nog niet. Vorig jaar werd er weer iets meer aan TV reclame uitgegeven. 2.8 miljard om precies te zijn. 185 miljoen daarvan kwam van Unilever dat vindt dat hún spotjes niet irriteren. Volkomen gelijk. KPN's strategie is volgens een woordvoerder om gewoon alle middelen aan te grijpen om met de doelgroepen in contact te komen. Dus ook TV. Grof geschut. mmmm...ook wat voor te zeggen. RTL heeft niet de indruk dat er minder mensen naar hun zenders kijken vanwege de reclames. Waardoor dan wel, vraag je je af? Allemaal hebben ze vanuit het individuele perspectief gelijk. Maar de kijker? die krijgt avond aan avond de som van al die perspectieven door de strot gewrongen.

TV heeft de rollen omgedraaid. Het is er niet langer voor de kijker, de kijker is er voor de bonus van de TV bonzen. De kijker is geen klant meer, maar statistiek. Nou ik kan u melden, een inmiddels volstrekt afgepiste statistiek.TV heeft de functie overgenomen van de reclamefolder die huis aan huis verspreid wordt. Maar dan met dat verschil, dat daarop de cavia om vier uur 's middags alweer zijn behoefte doet. Terwijl zijn baasje het NRC leest.

Voor TV waren er nooit dat soort alternatieven. Ook de publieken zijn steeds harder hun best gaan doen om op de comerciëlen te lijken en om nu altijd naar buitenlands aanbod te vluchten is ook weer zo wat. Ik dacht aan de wansmaak en terreur te ontsnappen door volledig digitaal te gaan. Via de satelliet en de High Definition decoder van UPC. Lekker veel aanbod, dat haarscherp van je 61 inch TV tegel afspat en via 6 kanalen Dolby digital je beide trommelvliezen kietelt. Maar ook daar zijn we niet langer veilig.

De Werner von Brauns van de marketing Gestapo hebben "druk op rood" ontdekt. Weer zo'n briljant idee, dat goed -of eigenlijk vooral massaal- volgen doet. Ik moet geloof ik, even iets uitleggen:

Kijk, zappen met de satelliet en zéker met de HD decder van UPC is nogal een gedoe. Er zit gemiddeld een pauze van 4 seconden tussen het indrukken van de afstandsbediening en de reactie op het scherm. Een beetje als met een zapper waarvan de batterijen leeg zijn. We konden in de sixties al naar de maan, maar anno 2007 schijnt een dergelijke digiteuze zapdelay volstrekt normaal te zijn. En als je dan net zoals ik over de motoriek van een bootwerker beschikt, dan druk je vrijwel altijd in plaats van kanaal 1, kanaal 11 in. Of in plaats van 8, 88. En laten die UPC'ers nu nét op al die mooie dubbele nummers hun "interactieve kanalen" hebben geprogrammeerd. Kanalen die je gevangen houden tot je de "druk op rood" instructie hebt opgevolgd, of je jezelf via een ook weer lastig in te toetsen combinatie hebt bevrijd. Om seniel van te worden.

Maar de werkelijke inspiratie tot dit stukje kwam vanavond toen ik in een STER blok de eerste commercial zal langskomen die zo'n zelfde "druk op rood" gijzeling uitvoerde. Na alle knoppen van mijn zapper te hebben mishandeld, lukte het me uiteindelijk om naar Canal + te vluchten. En wat denkt u? binnen 3 seconden gebeurde daar hetzelfde, ter ere van een of andere flutpromotie.

Hoe lang denken al die slimmerikken dit medium nog te kunnen maltraîteren? Hoelang duurt het nog voor deze braniacs erachter komen, waarom de marktaandelen van onze zenders werkelijk zo laag zijn? Hoe lang investeren adverteerders nog "weinig voor veel" (maar sommigen toch nog steeds 185 miljoen) voordat ze erachter komen dat zelfs die investering te hoog is? Onderzoeken liegen niet. Je moet alleen de goede onderzoeken lezen. Daarvoor kunt u hier op rood drukken...

   

Column: De Ranking Einsteins van mijn1888.nl

Ik trof vandaag in mijn inboxje een bericht van www.mijn1888.nl. Nu maak ik doorgaans razendsnel korte metten met ongevraagde- en vooral nutteloze commerciële emails, door ze bij Spamfighter.com achter de muur te duwen. Maar dit was zo'n staaltje oliedomme en ondoordachte marketing, dat ik met stijgende verbijstering het bericht las:

Na redelijk lang surfen op het www, kwam ik op uw site terecht, vergeef mijn brutaliteit, het is goed bedoeld! mijn inziens kunt u wel gratis tips gebruiken om uw vindbaarheid te vergroten, 1888 veel gratis adverteer en marketing tips! (betaald adverteren is een optie en geen vereiste!)....

Vervolgens GillesdelaTouretten de heren J.Pastoor en D.G.M. van Raay van Direct Marketing Pro Acive, handelend onder de naam Mijn 1888.nl, nog een pagina lang door over beter gevonden worden, hogere rankings en uiteraard wat dat dan allemaal niet kost.

Naar adem happend herstelde ik van een geknapt bloedvat in mijn hoofd. Wâââh??? Je klopt dus ongevraagd aan om een dienst te verkopen. De prospect doet open. En het eerste dat je doet, is hem even fijntjes uitleggen dat je zo'n barre tocht naar zijn voordeur hebt gemaakt: "Godsallemachtig, wat bent u moeilijk te vinden zeg". Je vervolgt op belerende toon: "nou, u kunt van mij wel een paar tips gebruiken. Of liever gezegd: kopen"

Lastig te vinden? Ja, voor een dyslectische retard misschien, maar "R2 merkrelevantie", "Rob Captijn" en "Never a dull moment" (het lifeblog) zijn samen goed voor een paginaatje of 10 topgerankte listings in Google en consorten. Maar ze hadden ook bijvoorbeeld gewoon in een echte gids kunnen kijken. De Telefoongids bijvoorbeeld, Of de Gouden. Naar keuze in papieren, mobiele, of webverpakking. Overal -en door de statistieken en de respons bewezen- voortreffelijk terugvindbaar. Behalve blijkbaar voor deze Sherlock Holmsen.

Ik besloot deze club niet meteen in de donkerste spelonk van Spamfighter te werpen. Althans, niet nadat ik deze "Terugvindbaarheidspecialisten" een mailtje had teruggeschreven, waarin ik hen mijn mening over de wijze waarop ze de relatie met mij trachtten op te bouwen, in heldere bewoordingen terugspeelde.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar van Raay en Pastoor lezen hun mail. Binnen 10 minuten kreeg ik hun antwoord (misschien wat lastig te lezen, maar ook hoofdlettergebruik en de juiste "verleden tijd vervoegingen" van werkwoorden zijn de heren vreemd):

nee dit is een goede relatieopbouw? Dat is uw VAKgebied toch? neem anders je telefoon op? tig keer geen gehoor...vandaar de mail... wat is een, uw definitie van Spam? één email? waarvoor zet u uw email adres dan in het openbaar? en betaald ervoor om gevonden te worden... nogmaals,uw gegevens halen wij uit een gids waar u voor betaald heeft om benadert te kunnen worden. wie begrijpt het hier dan niet? krijgt u eindelijk respons, schildert u het af als spam...ik zeg niets meer."

mijn1888.nl

Even terugspoelen: "neem je telefoon dan op, dan hadden we je niet per mail, maar vocaal lastig gevallen". "Als je zelf je mailadres openbaar maakt, mogen wij je toch gewoon mailen?". "Jij begrijpt er geen moer van". "Wees blij dat je eindelijk respons krijgt". Ja, assertiviteit wordt je bijgebracht op de cold canvassing advertentieverkoopacademie. Maar volgens mij zijn ze daar al na het eerste semester, wegens onherstelbare domheid, uit de klas verwijderd.

De mannen van mijn 1888.nl hebben de vrijdagmiddagborrel van het Expert Panel tot een dijenkletser gemaakt. Iedereen mag uiteraard trots zijn op zijn product of dienst. Maar als je als slogan kiest: "Promoot jezelf! er is niemand anders die het voor je doet!"(zelfs in uw slogan mist een hoofdletter, heren...) en je geeft in je mails zo oorverdovend blijk van de misvatting dat de zon alleen rond de firma Mijn 1888 draait, dan is er maar één advies:

Kom van die schurftige zolderkamer af en kijk eens wat er in de wereld aan èchte rankingboosters gratis beschikbaar-, of te koop is.

Column: Hoera! We hebben een Hoogleraar...

Vandaag werd bekend dat Ed Peelen, hoogleraar Direct marketing/CRM aan de Business Universiteit Nyenrode, de eerste hoogleraar Eventmarketing wordt.

"In de afgelopen maanden hebben we de voorbereidingen voor de Leerstoel Eventmarketing en -Communicatie kunnen afronden. Eerste hoogleraar die deze leerstoel gaat bezetten is prof. dr. Ed Peelen, tevens hoogleraar Direct Marketing/CRM aan de Business Universiteit Nyenrode en partner bij het Rotterdamse ICSB Marketing en Strategie", aldus de IDEA nieuwsbrief.

Da's goed nieuws voor ons vak. Een heusche Hoogleraar. En korting op juridische bijstand, volgens hetzelfde bulletin. Bij Kennedy van der Laan. Een perfecte club by-the-way. Jarenlang onze huisconsiglieri geweest.

Waarom ik die twee bij elkaar veeg? Nou, ik doe nog wel eens een gastles of een workshop op deze of gene (HBO)opleiding. En ik ben niet echt onder de indruk van het niveau. En staar bovendien regelmatig als een aap naar een horloge, verbijsterd over hoe de lettergrepen:  "mar-ke-ting" in ons vak nog al eens misbruikt worden. De nieuwsbrief bevat dus dubbel verheugend nieuws: we hebben een Hoogleraar en als hij zijn vruchten niet afwerpt, kunnen we bij verbrijzelde klantverwachtingen nog altijd een beroep doen op de de korting van Kennedy.

Nee, zonder dollen, Peelen's benoeming is goed nieuws. Zeker voor een DM-, c.q CRM'mer zijn de mechanieken van eventmarketing geen rocket science. Waar een enkeling daarover in 1991 al boekjes schreef, is er nog steeds geen uniforme standaard omarmd. Geen prognostiseerbare, bestuurbare en accountable wijze van strategisch denken en handelen.

Terwijl die toch al bestaat sinds.... nou ja, sinds die boekjes dus. Maar hij wordt niet gedoceerd en slechts bij uitzondering toegepast. Dat ligt overigens niet geheel aan de bureaus. Klanten vragen er naar mijn ervaring ook nauwelijks om. En ik heb af en toe zelfs wel eens de indruk dat ze het ook een beetje eng vinden als een heleboel zaken, die altijd via de onderbuik werden geëvalueerd, opeens kraakhelder en in alle scharkeringen van implicatie, rock solid op tafel liggen.

Dus daar ligt uw uitdaging, Weledelgeleerde. Aan de slag voor God en Vaderland! En als je grondtroepen zoekt, bel. 

Column: Succes 2.0

Als je wat op leeftijd raakt -ik ben tenslotte al in de 40- valt er heel wat te gniffelen op de hoofdstedelijke terrassen. Daar staan ze liquide te netwerken, de jonge managers van vandaag. Tegen elkaar opbiedend met succesverhalen. Over hun nieuwe job. Hun nieuwe auto. De vakanties en over hoe druk, druk, druk ze wel niet zijn. Paranoïde switchend van Blackberry naar conversatie. Van: "Ja, doei, zie je morgen. Ontbijten om half zes. OK?" naar: "Waar hadden we het ook alweer over....oh ja! Hoe'st thuis?"

Thuis is het ook al druk, druk, druk. De wederhelft is ook vandaag weer laat. De kinders zijn in de crèche of onder de hoede van de nanny en sinds kort slapen we in aparte slaapkamers. Want: "tja, zij is altijd laat en ik moet om half vijf alweer de file in". Dàt is dus anno 2007 het summum van succes: niet meer tussen de klamme lappen tegen je moppie aankruipen.

Toen ik dat hoorde, verging mij het "ach gut gegniffel". En echt aan het denken werd ik gezet, toen ik Roland Ernst, directeur van de respectabele Arjan van Dijk Groep, hoorde weeklagen dat de jonge bijtertjes, vandaag de dag, liever hun tanden in hun volgende carièrestap en salarisschaal zetten, dan de verantwoordelijkheid te nemen om gepassioneerd voor resultaat te zorgen.

Dat lijkt een tijdsymptoom. Niet meer in resultaat denken maar in inspanning. Met als resultaat (of oorzaak, of bijproduct) het ontduiken van de verantwoordlijkheid. Onlangs werd me bij een opdrachtgever de vraag gesteld: "Kun je me opgeven hoeveel tijd ik kwijt ben met dit project?" "Wâââh...?!? Hoeveel tijd jij kwijt bent met dit project?" "Ja, als het teveel tijd kost neem ik het intern niet aan. Ik heb het al zo druk. Ik moet voorlopig elke dinsdag- en vrijdagmiddag de kids van de crèche halen, want de nanny is 'm gepeerd, begrijp je?"

Los van het feit dat het bureau hem heel veel tijd zou kunnen besparen: nee, eerlijk gezegd begrijpt deze veteraan (want als kind al in de ketel gevallen..) daar geen moer van. Je gaat gewoon steigerend te paard en levert het optimale succes. Punt. Zo doen echte wijven en kerels dat. Althans hier wèl. Dat is de verantwoordelijkheid die je op je neemt en op die verantwoordelijkheid ben je ook aan te spreken. Simpel.

Volgens mij stonden in de Nederlandse economie, nog nooit zoveel stoplichten op rood of bruggen open als vandaag de dag. Ligt het nu aan mij, of wordt het deel van de werkende populatie dat bij ondermaats presteren de verantwoordelijkheid elders legt, steeds groter? Zitten we gewoon met z'n allen te slapen of gaat het ons allen zo goed, dat we liever met elkaar op het terras staan te geiten, dan dat we elkaar afrekenen op succes. Écht succes.

Of is echt succes soms een "acquired taste"? In dat geval legt Richard St. John, het hele terras nog één keer uit, wat ècht succes maakt. Dus even die Blackberry op trillen zetten en opletten. Dit is stuff that makes real men. And women uiteraard.

Sta filmpjes toe even te bufferen in Windows Mediaplayer. Installeer hier de WMV plugin voor Firefox.